Wchodzę siłą. Boże, przecież waży się życie mojego Dzieciątka.

 Diagnoza
lekarza robiącego USG: brak zarodka.

Ale dlaczego? Dlaczego nie mogę zobaczyć jego ciałka, jego bijącego serduszka?
Dlaczego właśnie mnie to spotyka? Przecież miało być tak cudownie. To na
pewno moja wina. To kara za to, za tamto... A właściwie dlaczego nie poszłam
do lekarza szybciej? Dlaczego? Dlaczego?

BOŻE NIE ZABIERAJ MI TEJ ISTOTKI!!!
BOŻE JA JEJ TAK BARDZO PRAGNĘ!!! KOCHAM CIĘ ERYCZKU!

Patologia ciąży. Kolejne badanie. Wyrok : jutro skrobanka (tak nazywa to
lekarz)

Ale ja nie chcę. Nie godzę się. Może się pomylili. Syneczku nie dam Cię
usunąć. Na pewno tam jesteś. Proszę nie umieraj!!! Przecież Ciebie kocham!!!
Dlaczego? Dlaczego?

Kolejny dzień. Elenium, elenium, elenium. Czuję się jak narkomanka. Wszystko
jest mi obojetnę. Nie chcę żyć.

Nie ma przy mnie mojego męża. Mama
przyjeżdza tylko na chwilę, bo musi wracać do mojego starszego synka.

Jestem
zupełnie sama. Inne dziewczyny na sali jeszcze walczą o swoje dzieci. Ja już
przegrałam tą walkę i w dodatku jestem sama.
Boże, dlaczego ja?

Koniec czekania, dłużej nie można czekać. Odchodzą skrzepy. Próbuję w nich
doszukać się ciałka mego dziecka.

 Nie ma szans. Godzę się na zabieg - jutro.
Boję się, nikt mi nic nie mówi. Unikają mnie.

Wieczór. Obchód. Na obchodzie pojawia sie lekarz - Anioł - dr Piotrowski.
Siada koło mnie na łóżku. Przyciszonym głosem tłumaczy, odpowiada na moje
pytania. Czuję, że wreszcie mnie ktoś rozumie, traktuje poważnie.

 Boże
dziękuję Ci, że właśnie w tej chwili zsyłasz mi tego człowieka. Lekarz -
Anioł działa na mnie jak eliksir. Uspokajam się.

Dzień nastepny.
Kompletne załamanie. Nie ma odwrotu. To już koniec. Żegnaj synku.

Fartuchy. Fotel. Strzykawka. Usypiam.

Budzę się. Jestem pusta. Odszedłeś Eryczku...Pytam co z dzieckiem?

Odpowiadają głupie uśmieszki. "Dziecko było najprawdopodobniej uszkodzone,
dla pani lepiej, że tak się stało". JAK ON ŚMIE? Gdzie jest mój Anioł?

Przestaję brać elenium. Odkładam sobie...

Kolejne dni. W chusteczce uzbierało się już trochę tabletek. Wziąć je?

Odwiedza mnie moja mama. Tym razem z synkiem. Dawidek szaleje w szpitalu
skacze mi po łóżku. Uśmiecham się.

 Odprowadzam ich. Dawidek nie chce iść.
Słyszę na korytarzu powtarzajacy się wciąż krzyk mojego synka : ja chcę do
mamusi!!!

 Boże co mi chodziło po głowie? Przecież muszę żyć dla mojego synka.
On mnie potrzebuje.

Oddaję tabletki mojej mamie.

Pocieszenia:

DZIECKO NA PEWNO BYŁOBY CHORE... I co z tego? Ale ja je chciałam! Nawet
chore. Jakiekolwiek. Żebym mogła je zobaczyć, przytulić,ukoić płacz.

JESZCZE URODZISZ ZDROWE DZIECKO... Ale ja nie chcę innego dziecka. Ja chcę to
dziecko! Pozatym skąd wiesz że urodzę?- nie wierzę. A jeśli nawet, to kiedy?
Ja nie chcę czekać!

DOWCIPY... Udaję, że się śmieję (z grzeczności), choć nawet nie wiem o czym
były. Nie słuchałam. Myślami jestem przy moim maleńkim Aniołku-Eryczku.

Wychodzę do domu.

Żałoba.

Zostaję z Dawidem sama w domu. Płaczę, szlocham, ryczę, wyję. Jeszcze tylko wącham, potem składam i chowam poprane
ubranka niemowlęce.

Za szybko chciałam się przygotować na Twoje przyjście mój Aniołku. Tylko 7
tygodni Twego istnienia, a tyle potrafiło zmienić w moim życiu. Już jestem
kimś innym. Nigdy nie zapomnę o Tobie Eryczku. Jesteś moim dzieckiem, zawsze będę
Cię kochać.

SNY - KOSZMARY
Jakieś laboratorium.

Podchodzi do mnie kobieta. Podaje lupę. Pokazuje dłonie.
Na nich leży dziecko. Maleńkie, mniejsze od dłoni.

Kobieta mówi: patrz, to
jest czteromiesięczny płód. Biorę lupę i patrzę przez nią.

Dziecko otwiera
usta i woła powoli, jakby z daleka: "mamo, mamo,mamo..."
Uciekam. Goni mnie mężczyzna. jest upośledzony.

 Dogania mnie. Pyta dlaczego
go nie kocham? Czy za twarz? Pokazuje dwoje dzieci i mówi: Mamy dwoje
wspaniałych dzieci, a Ty mnie nie kochasz...

Nie rozumiem tego snu.


Pięć miesięcy później - powtórka. Pozytywny test, krwawinie, dół, beznadzieja.

Tym razem nie jadę do szpitala. Nikomu nic nie mówię. Tak jest łatwiej.

Dwa m-ce później idę do ginekologa - wszystko ok.

1,5 roku starań i nic. Już nie wierzę, że zajdę w ciażę. To niemożliwe.

Dziesiątki badań i nic. Niby wszystko OK, ale ...

SEN - MARZENIE
Jestem na porodówce. Rodzę ślicznego synka, przytulam go, karmię. Sen jest
taki realny, jak nigdy dotąd. Budzę się i jeszcze czuję synka w ramionach, jego ciepło, zapach...
Nie chcę się budzić.

 Czuję, że będzie dobrze, że ten sen się spełni.

30 grudzień 2002.

 badanie USG sprawdzające czy jest jajeczkowanie. JEST!
Śliczne 20 mm jajeczko. Lekarz drukuje mi jajeczko, zaleca męzowi "wziąć się
do roboty" i prorokuje, że za 6 tygodni spotkamy się w tym samym gabinecie,
ale w innych okolicznościach.

Nie wierzę, jednak słuchamy zaleceń lekarza.

10 styczeń 2003

Testuję proroczność lekarza... Niemożliwe! Coś jakby się
pojawiło! A może mi się wydaje... Właściwie to prawie nic nie widać. Nie
mówię nic mężowi.

12 styczeń 2003

Kolejny test. JEST! Teraz już nie mam wątpliwości.

 Wyłania się wyraźny niebiesko - czerwony PLUSIK!

Ale zaraz... nie mogę sie cieszyć.
Boję się cieszyć. Żeby tylko nie zapeszyć.

Postanawiam nadal nie mówić mężowi
(strasznie sie boję, że zapeszę).

Wytrzymuję 2 godziny. Mówię. Radość.

7 tydzień ciąży mija. Powoli. Ostrożnie, żeby nie poronić.

USG

Jesteś! Masz
3,5mm a Twoje serce bije. Nadal boję się cieszyć.

Uff. Mamy już za sobą feralny 7 tydzień.

 Tydzień 9. Pojawiają się bomble na moim ciele. Biegnę do lekarza. Wyrok :
ospa wietrzna.

 Boże - NIE. Błagam, nie zabieraj mi tego dziecka. Przyjmę je i
będę kochać nawet jeśli będzie chore, tylko błagam daj mi szansę. Nie
pozostawiaj znów moich ramion pustymi. Wiesz jak bardzo chcę je wypełnić
miłością do tej Kruszyny.

Boże niech boli, mogę rodzić nawet w najgorszych
warunkach, tylko błagam nie zabieraj mi tego dzieciątka. Daj mi cierpieć, ale
nie zabieraj znowu!!!

Tydzień 11

Ustają oznaki ciąży. Przestają mnie boleć piersi, coraz rzadziej odwiedzam
toaletę, ustępują mdłości i wymioty, mam wrażenie, że coś jest nietak. Tracę nadzieję...

Tydzień 12
USG. Leżę na kozetce i czekam na słowa: dziecko nie żyje. Jestem pewna, że znów się nie udało.

Patrzę na ekran.
Wyłania się główka...Nie widać serca... Aż nagle pojawiają sie dwie maleńkie
rączki...rytmicznie machają w górę i w dół.

Dziecinko Ty żyjesz!!!!!!!

 Boże
DZIĘKUJĘ!!!

Moje kochane, maleńkie rączki dają znać, że żyją. Teraz już wiem,
że Wszystko będzie dobrze. Ufam, że ta mała istotka daje nam w ten sposób
znać, że żyje, że wszystko będzie dobrze.

kolejne tygodnie
Lekarze ostrzegają: dziecko może być mocno upośledzone, mogą pojawić się
takie wady jak małogłowie, wodogłowie, bezmózgowie, małomózgowie. W najlepszym
przypadku dziecko urodzi się małe.

Mam prawo do badań genetycznych,
amniopunkcji, ewentualnie usunięcia ciąży. Nie godzę się na nic.

 Ufam.

Miesiąc 6
Zbyt wysoki poziom przeciwciał IGG w kierunku Toksoplazmozy. Ale ja już się
nie boję. Wiem, że będzie dobrze. Urodzę zdrowe dziecko.

24 wrzesień 2003
Godzina 2.55. Na świecie pojawia się cud na który czekałam ponad 5 lat.
Jest śliczny, zdrowy, duży. Waży 3960 g, mierzy 60 cm.

Witaj Danielku. Czekałam na Ciebie.

Jestem tu,żeby Cię kochać...

Mama